De Russenoorlog, zoals de zes weken strijd op het eiland worden genoemd, heeft diepe sporen nagelaten in de Texelse samenleving. Temeer omdat de voorafgaande oorlogsjaren tamelijk geruisloos aan het eiland voorbij waren gegaan.

In de zomer van 1941 traden zeker 600.000 krijgsgevangen Sovjets in Duitse krijgsdienst om de mensonterende omstandigheden in de krijgsgevangenkampen te overleven. In maart 1945 kreeg het op Texel gelegerde bataljon bevel zich gereed te houden voor een laatste krachtsinspanning aan het front. Deze beslissing bracht de Georgiërs in een lastig parket: aan het front sneuvelen, of krijgsgevangen gemaakt worden en als collaborateurs geëxecuteerd.

In een poging zich in de ogen van hun landgenoten te rehabiliteren, doodden zij in de nacht van 5 op 6 april 1945 met dolken en bajonetten alle Duitsers die zich in hun buurt bevonden in hun slaap. Van de 400 Duitsers die deel van het bataljon uitmaakten, wist slechts een handjevol de eerste uren van de opstand te overleven.

De overlevende Duitsers waren vastbesloten de opstand neer te slaan. Zware granaten daalden neer in de straten van Den Burg en binnen enkele dagen was de Duitse bezetting versterkt tot 3600 man. De Georgiërs werden in noordelijke richting gedreven, waar zij zich in de vuurtoren verschansten. De bewoners van Eierland vluchtten als bange dieren van boerderij naar boerderij. Gevangen genomen Georgiërs werden ter plekke geëxecuteerd, nadat ze gedwongen waren hun eigen graf te graven.

Nadat zij de vuurtoren met vlammenwerpers en granaten hadden weten in te nemen, begonnen De Duitsers een zuiveringsactie. In een lange linie trokken de soldaten over het eiland. Elk bouwwerk dat als schuilplaats kon dienen, werd in brand geschoten en wie een Georgiër onderdak bood, werd standrechtelijk geëxecuteerd. Na vier dagen hadden de Duitsers het eiland weer onder controle.